Ik leg de liefde vast (en niet het verdriet)

Stel je je de volgende situatie eens voor. Je partner is plots overleden. Je hebt kleine kinderen. Je hebt geen idee hoe je dit allemaal moet gaan overleven, hoe je de dag van het afscheid en de uitvaart door moet komen. Je komt in een soort overlevingsmodus waarin je beschermd wordt voor te veel prikkels van buitenaf. Achteraf weet je niet eens meer de helft van wat er om je heen gebeurt.

Dan ben je waarschijnlijk heel blij als je een herinnering aan deze dagen hebt in de vorm van foto’s van het afscheid. Van de laatste kus die je aan je partner hebt gegeven, van het sluiten van de kist. En van de bloemen die met zorg zijn uitgekozen omdat ze zo goed bij hem of haar passen. Je ziet op die foto’s wie er allemaal waren, want je hebt lang niet iedereen gesproken…

En nog veel meer van die intieme momenten die het waard zijn om goed te bewaren, zoals het laatste moment dat je de kist ziet in het graf of crematorium.  Alle bloemen en alle mensen die vanuit liefde voor jullie gekomen zijn.

Mooie herinneringen, belangrijk ook voor later. De kinderen zijn nog zo klein, wat herinneren zij zich er nog van?

En dan zegt de uitvaartondernemer een dag voor de uitvaart tegen je: ‘Foto’s? Een fotograaf? Nee, dat wil je echt niet. Die loopt de hele tijd maar in de weg. Die flitst. Valt op. En dan heb je alleen maar foto’s van snotterende en huilende mensen. Dat wil je toch niet?’

Nee, dat wil je inderdaad niet.

Daarom vind ik het zo belangrijk om te vertellen wat een uitvaartfotograaf dan WEL doet en wat je van hem of haar kunt verwachten.

Die fotograaf flitst namelijk helemaal niet. Die loopt ook niet in de weg. Sterker nog, een bekwaam afscheidsfotograaf zie je bijna niet op de dag van de uitvaart. De fotograaf weet waar hij kan staan. En hoe lang. En wanneer. Hij werkt op zo’n manier dat alle nodige foto’s gemaakt worden zonder dat het opvalt. Zodat de nabestaanden achteraf denken: oh, heb je zelfs dat op de foto staan? Of: wat mooi dat je dat gezien hebt, dat wisten wij helemaal niet.

En dan is een familie zo dankbaar dat jij dit voor hen hebt willen doen.

Ik ben zelf ook altijd erg dankbaar dat ik dit mooie werk voor ze mag doen.

Met afscheid begint herinneren

Uitvaartkist ontworpen door Beerenberg. Foto Fenneke Visscher

“Met afscheid begint herinneren.” En ik denk, nee ik weet, dat foto’s van het afscheid daarbij helpen. Je kunt je later meer herinneren en dat biedt troost. Bovendien heb je nog foto’s van de bloemen, de aanwezigen bij de uitvaart en wat dacht je van de kist? Die kun je na de begrafenis of crematie anders nooit meer zien. En op de foto zie je wel een hele bijzondere kist. Stel je voor dat je hier geen foto’s van hebt? Genoeg redenen voor mij om een prachtige reportage te maken van de uitvaart. Niet voor mij, maar voor jou. Want na dit afscheid heb je alleen de herinneringen. En de foto’s…

Uitvaartkist ontworpen door Beerenberg. Foto Fenneke Visscher