Ik leg de liefde vast (en niet het verdriet)

Stel je je de volgende situatie eens voor. Je partner is plots overleden. Je hebt kleine kinderen. Je hebt geen idee hoe je dit allemaal moet gaan overleven, hoe je de dag van het afscheid en de uitvaart door moet komen. Je komt in een soort overlevingsmodus waarin je beschermd wordt voor te veel prikkels van buitenaf. Achteraf weet je niet eens meer de helft van wat er om je heen gebeurt.

Dan ben je waarschijnlijk heel blij als je een herinnering aan deze dagen hebt in de vorm van foto’s van het afscheid. Van de laatste kus die je aan je partner hebt gegeven, van het sluiten van de kist. En van de bloemen die met zorg zijn uitgekozen omdat ze zo goed bij hem of haar passen. Je ziet op die foto’s wie er allemaal waren, want je hebt lang niet iedereen gesproken…

En nog veel meer van die intieme momenten die het waard zijn om goed te bewaren, zoals het laatste moment dat je de kist ziet in het graf of crematorium.  Alle bloemen en alle mensen die vanuit liefde voor jullie gekomen zijn.

Mooie herinneringen, belangrijk ook voor later. De kinderen zijn nog zo klein, wat herinneren zij zich er nog van?

En dan zegt de uitvaartondernemer een dag voor de uitvaart tegen je: ‘Foto’s? Een fotograaf? Nee, dat wil je echt niet. Die loopt de hele tijd maar in de weg. Die flitst. Valt op. En dan heb je alleen maar foto’s van snotterende en huilende mensen. Dat wil je toch niet?’

Nee, dat wil je inderdaad niet.

Daarom vind ik het zo belangrijk om te vertellen wat een uitvaartfotograaf dan WEL doet en wat je van hem of haar kunt verwachten.

Die fotograaf flitst namelijk helemaal niet. Die loopt ook niet in de weg. Sterker nog, een bekwaam afscheidsfotograaf zie je bijna niet op de dag van de uitvaart. De fotograaf weet waar hij kan staan. En hoe lang. En wanneer. Hij werkt op zo’n manier dat alle nodige foto’s gemaakt worden zonder dat het opvalt. Zodat de nabestaanden achteraf denken: oh, heb je zelfs dat op de foto staan? Of: wat mooi dat je dat gezien hebt, dat wisten wij helemaal niet.

En dan is een familie zo dankbaar dat jij dit voor hen hebt willen doen.

Ik ben zelf ook altijd erg dankbaar dat ik dit mooie werk voor ze mag doen.

Opleiding tot Bekwaam Afscheidsfotograaf afgerond

Ik heb de opleiding tot Bekwaam Afscheidsfotograaf afgerond met een ‘goed’ als eindcijfer! Tenminste, die conclusie trek ik als ik alle commentaren, maar voornamelijk complimenten, lees die de examencommissie heeft opgeschreven. Ik licht er een paar uit:

Reacties examencommissie:

“Heldere taal in woord en beeld. Je foto’s vertellen het hele verhaal. Een autodidact. Mijn complimenten. Ook rondom ziekte zet je mensen in hun kracht. Je hebt me erg geraakt met je zorgvuldige presentatie en kwaliteit van de foto’s. Kwaliteit heeft zijn prijs. Daarmee onderscheid jij je. Ik zal je van harte aanbevelen!” – Daan Westerink, rouwdeskundige.

“++ Prachtig oog voor detail. Goede zelfkennis en zelfinzicht. En een heldere missie.” – Anja Leinders, communicatiespecialist.

“Foto’s hebben een eigen signatuur, heel sfeervol. Het is een ‘”af” product. Het staat. Heel licht en ontspannen. Goed. Uitstekend!” – Simone Henken, fotograaf.

“Ze weet heel goed wat ze wil. Ze heeft een hele mooie beeldtaal. ” – Golie Talaie, auteur Until Death Do Us Part.

Mijn presentatie

Op 4 december jl. hebben alle 8 studenten voor de examencommissie een presentatie gehouden over afscheidsfotografie. Voor mij was het onderwerp helder: online zichtbaarheid van afscheidsfotografen. Met mijn achtergrond als websitebouwer (mijn werkweek bestaat uit websites bouwen en uitvaarten fotograferen + nabewerken) was het voor mij een logische stap om te onderzoeken hoe het staat met de websites van andere afscheidsfotografen.

Ik heb mezelf namelijk een doel / missie gesteld: In 2025 is een fotograaf op een uitvaart net zo normaal als op een bruiloft. En om dat te realiseren is het van belang dat alle uitvaartfotografen zich op internet goed profileren en neerzetten. Hoe je dat doet, dat heb ik in mijn presentatie laten zien. Wil je er trouwens meer over weten, stuur me dan even een bericht.

De opleiding

In januari 2017 zijn we gestart met de opleiding tot Bekwaam Afscheidsfotograaf, opgezet en gedoceerd door Boukje Canaan. Zij heeft ons het hele jaar meegenomen in de wereld van de uitvaartbranche. Letterlijk ook. De lesdagen waren bijvoorbeeld bij kistenmaker Akidia in Rotterdam, kistenmaker Beerenberg in Beneden-Leeuwen, en bij een crematorium in Beuningen.

Tijdens het afgelopen jaar kregen we regelmatig de kans om als tweede fotograaf mee te gaan naar een uitvaart. Hier leerden we in de praktijk hoe en wat je het beste kunt doen als fotograaf. Soms mochten we de foto’s ook voor ons portfolio gebruiken. Dat hebben we naderhand gevraagd aan de nabestaanden. Ik heb heel veel geleerd van deze dagen en nu weet ik zeker dat ik er helemaal klaar voor ben om zelfstandig als fotograaf een uitvaart vast te leggen. Ik heb dat ook al een aantal keer gedaan en dat is zowel mij ,als de familie en de uitvaartleider goed bevallen. Ik hoop dat ik nog vaker mooie en waardevolle fotoalbums mag maken voor nabestaanden.

Meer bewust van de dood

Sinds ik voor dit vak gekozen heb, denk ik vaker na over mijn leven. Ik zie nu steeds vaker dat het leven echt ineens over kan zijn. Confronterend wel. Maar ook fascinerend om daar iets mee te doen. Hoe zorg ik dat ik mijn leven zo inricht dat ik er alles uithaal? “Nu het nog kan”?

Spijt op het sterfbed

Wat zou ik willen dat mijn nabestaanden zeggen over mij en mijn leven op mijn eigen uitvaart? Heb jij daar al eens over nagedacht? Interessante vraag toch. Het blijkt ook dat als mensen op hun sterfbed liggen, ze dan (pas) gaan nadenken over wat ze nog hadden willen doen in hun leven en waar ze eventueel spijt van hebben. Het is zonde als je er dan pas achterkomt dat je bijvoorbeeld teveel tijd hebt besteed aan werk, terwijl je meer tijd met je familie had willen doorbrengen.

Wie komt er op mijn uitvaart?

Waar ik ook benieuwd naar ben, is wie er op mijn uitvaart zullen komen. Welke mensen heb ik om mij heen verzameld die mij liefhebben? Wat ik eigenlijk jammer vind is dat je zelf niet bij je eigen uitvaart aanwezig kunt zijn. Er worden mooie dingen over je gezegd (over de doden niets meer dan goeds) en iedereen is aanwezig. Ik zou graag (mocht ik weten wanneer ik ongeveer dood ga) een afscheid willen organiseren waar ik zelf nog bij ben. Hoe fantastisch is dat? Uiteraard worden er dan ook foto’s gemaakt en misschien wel een film. Ik zou er een mooi album van maken en de speeches verzamelen en die er ook in doen.

Het gaat om de liefde

En tot die tijd, tot die tijd doe ik wat ik het liefste doe. Ik breng veel tijd door met mijn gezin, met mijn familie en met mijn vrienden. Ik doe werk wat ik graag doe. Mijn werk als uitvaartfotograaf voelt niet eens als werk. Ik mag dichtbij komen als men kwetsbaar is. Als ze verdrietig zijn. Soms zelfs opgelucht. Hoe dan ook, ze zijn iemand verloren die ze liefhadden. En ik mag dat vastleggen. Die liefde. Die verbinding. Dat is uniek en bijzonder.